Paalam sa iyo 2008! at paalam na rin sa tabulas. Nakakahiya mang aminin, pero dalawang entry lang ang naisulat ko noong 2008. Napagisipan kong walag saysay ang isang blog kung twice a year lang i-update. Bukod sa wala talaga akong maikwento, masyado na ring busy sa pang araw-araw na buhay. Mas mabuti pang isara na lamang ito ng pormal. Kaya sa iilang nagtiyaga sa aking mumunting blog, maraming salamat at paalam.

 

Maglalaba pa ako at mamalantsa.

Lumipas ang panahon at wala na naman akong naisulat sa aking munting espasyo sa internet. Ganun ka boring ang buhay ko, isang mahabang nobela na walang twist at climax. Kung naging libro ako, marahil synopsis pa lang inantok na agad ang mambabasa. Para akong pila sa LTO. Hindi umuusad at nakakabagot.

Marahil pinili ko lang magsulat ng mabagal, dahil tulad sa manunulat ng isang nobela, ako lang ang may kalayaan kung kailan at paano ko isasalaysay ang bawat detalye sa storya ng buhay.

Pero kailan ko nga ba planong simulan ang taluktok ng aking buhay? Kailan ko babanggain si crush sabay titig sa mata? Kailan ako magiging milyonaryo at ipagmamalaki ng buong pamilya? Kailan ko malalamang ampon lang ako?  Kailan ko maililigtas ang mundo sa kamay ng kontrabida? at kailan magbabalikan sina Kristine at Diet?

 

Kailan?

 

Eto na marahil ang pinakamalaking tanong sa aking kwento. Masyado ko kasing napagtuunan ng pansin ang mga maliliit na detalye bago ang pinakamataas na dako ng storya. Takot ako sa malaking pagbabago, takot ako makipagsapalaran. playing-safe sa buhay. At ito ang naging resulta sa huli. Ang pagiging mangmang sa di-inaasahan at isang nobela na mas nakakatamad ng kaunti kay Harry Potter.

 

Buti na lang at may one lifetime pa ako para sa deadline. 

 

 

Ngayon lang ulet ako na-adik sa isang PSP game mula noong... hindi ko na maalala, dahil sa liit ng de-kalidad na laro sa pinakabagong handheld console ng Sony ay bihira kang makakakita ng larong katulad ng Patapon.

 

Mula sa mga taong lumikha ng loco roco (isa ring psp game na may nakakatuwang pangalan), and patapon ay ang pinakabagong RPG /strategy/ rhythm PSP game na kinaadikan ng mga uhaw na PSP gamers. Ito ay tungkol sa isang tribu ng maliliit na cyclops na walang ibang ginawa sa buhay kundi ang makipaglaban sa evil Zigaton tribe. Pero hindi ganun ka simple, dahil lahat ng kanilang galaw ay may gabay ng naglalaro. Ikaw, bilang si Kami ay kailangang gabayan ang mga Patapons gamit ang sacred drums (na nagmula pa sa cabinet ng mga mangyan). Ang bawat isa sa apat na sacred drum ay may kaakibat na tunog, [] para sa "pata", O para sa "pon", X para sa "don", / para sa "chaka" at ang sariling himig para sa kapitbahay mong mainit ang ulo. Doon ibabase ang mga basic commands tulad ng pag-atake, pag-depensa at paghingi ng milagro ng naka ayon sa 'beat'.

 

Pero hindi dito nakukumpleto ang gameplay ng Patapon, dahil sinamahan pa ito ng RPG at RTS elements. Ang pagkakataong 'lumikha' ng iba't ibang klaseng Patapons gamit ang mga nakolektang sanga ng puno at karne ay isa lamang sa mga aspeto na nahiram sa isang RTS game. Samantalang, ang pagsosoot naman ng sari-saring kasangkapan sa bawat isa ng iyong hukbo ay nagpapaalala ng elemento ng isang Role Playing Game.

 

Mahirap bigyang hustisya ang laro sa pamamagitan lamang ng isang materyal na napaka limitado pagdating sa pagpapahayag ng kabuuang karanasan (lalo na kung walang talento ang nagpapahayag), dahil tulad ng larong tetris, sariling karanasan ang kailangan para ito'y kalugdan.

Pata Pata Pata Pon

 

 

Happy new year to everyone.

 

Only 352 days before Christmas.

Kakainin mo ba ang isang masarap na french cuisine pag nalaman mong isang daga ang naghanda at nagluto nito?

Kung oo, marahil ay dinapuan ka ng leptospirosis o talagang patay gutom ka lang.

Yan kasi ang unang katanungan na pumasok sa isip 'ko pagkatapos mapanood ang latest animation film ng Walt Disney. Ang Ratatouille (rat.a.too.ee).

Sinusundan nito ang pakikipagsapalaran ng isang dagang bukid na gustong maging isang tanyag na chef sa lungsod ng Paris. Kung hindi mo kilala ang Pixar na siyang nag produce ng pelikula ay tiyak na mind rape ka na sa kakaisip kung paano nila nagawang blockbuster ang ganitong klaseng kuwento.

Kumpara sa ibang Pixar films, mas serious ang overall tone ng Ratatouille. Sa 110 minutes na runtime nito ay dalawang beses lang ata ako natawa, witty sana ang mga jokes at maganda ang slapstick timing, pero madali itong natatakpan ng tearjerker moments. Naglalaman din ito ng comical violence at subtle sexual innuendos para sa mga mas mature na audience, pero hindi mo ito agad mapapansin kung isa kang bulag.

Isang obra maestra ang pelikula pagdating sa audio at visual presentation, magmula sa animation hanggang sa voice acting, lahat top-notch. Idagdag mo pa ang natatanging ambiance ng Paris at siguradong madadala ka ng iyong imahinasyon sa ibang mundo.

Kasabay ng matingkad na art direction ay ang malalim na mensahe na nais ihatid ng direktor sa kanyang mga manonood. Ipinagdidiinan kasi nito ang hindi pagiging hadlang ng pisikal na anyo at pinagmulan sa pagpapaunlad ng sariling talento. Kaya kung ikaw si Splinter o Mickey Mouse ay huwag kang mahihiyang makisalamuha sa tao.

Sa huli, ay nag enjoy naman ako at muling nabuhay ang pagkahilig sa mga animation films. Pero kung ako ang papapiliin, hindi daga ang gagawin kong simbolo para sa pelikula, mas aakma siguro kung ipis ang ginawa nilang bida. Hindi kasi masyadong naipakita ang kaibahan ng tao sa daga, dahil kung tutuusin ay mukhang mas malinis at presentable pa ang mga daga sa pelikula kaysa sa employees ng ilang fast food chains sa Metro Manila.

 

Technorati Profile

Claimed my blog for technorati, hoping na madagdagan ang traffic sa pag susubmit ng kalat ko sa blog directories. Magpapadala daw sila ng gagamba kaya kailangan kong i post ang link na nasa itaas.

 

Clickity-click.