Ngayon lang ulet ako na-adik sa isang PSP game mula noong... hindi ko na maalala, dahil sa liit ng de-kalidad na laro sa pinakabagong handheld console ng Sony ay bihira kang makakakita ng larong katulad ng Patapon.

Mula sa mga taong lumikha ng loco roco (isa ring psp game na may nakakatuwang pangalan), and patapon ay ang pinakabagong RPG /strategy/ rhythm PSP game na kinaadikan ng mga uhaw na PSP gamers. Ito ay tungkol sa isang tribu ng maliliit na cyclops na walang ibang ginawa sa buhay kundi ang makipaglaban sa evil Zigaton tribe. Pero hindi ganun ka simple, dahil lahat ng kanilang galaw ay may gabay ng naglalaro. Ikaw, bilang si Kami ay kailangang gabayan ang mga Patapons gamit ang sacred drums (na nagmula pa sa cabinet ng mga mangyan). Ang bawat isa sa apat na sacred drum ay may kaakibat na tunog, [] para sa "pata", O para sa "pon", X para sa "don", / para sa "chaka" at ang sariling himig para sa kapitbahay mong mainit ang ulo. Doon ibabase ang mga basic commands tulad ng pag-atake, pag-depensa at paghingi ng milagro ng naka ayon sa 'beat'.

Pero hindi dito nakukumpleto ang gameplay ng Patapon, dahil sinamahan pa ito ng RPG at RTS elements. Ang pagkakataong 'lumikha' ng iba't ibang klaseng Patapons gamit ang mga nakolektang sanga ng puno at karne ay isa lamang sa mga aspeto na nahiram sa isang RTS game. Samantalang, ang pagsosoot naman ng sari-saring kasangkapan sa bawat isa ng iyong hukbo ay nagpapaalala ng elemento ng isang Role Playing Game.

Mahirap bigyang hustisya ang laro sa pamamagitan lamang ng isang materyal na napaka limitado pagdating sa pagpapahayag ng kabuuang karanasan (lalo na kung walang talento ang nagpapahayag), dahil tulad ng larong tetris, sariling karanasan ang kailangan para ito'y kalugdan.

Pata Pata Pata Pon: http://www.megaupload.com/?d=GD3U5UZ6

Happy new year to everyone.

 

Only 352 days before Christmas.

Kakainin mo ba ang isang masarap na french cuisine pag nalaman mong isang daga ang naghanda at nagluto nito?

Kung oo, marahil ay dinapuan ka ng leptospirosis o talagang patay gutom ka lang.

Yan kasi ang unang katanungan na pumasok sa isip 'ko pagkatapos mapanood ang latest animation film ng Walt Disney. Ang Ratatouille (rat.a.too.ee).

Sinusundan nito ang pakikipagsapalaran ng isang dagang bukid na gustong maging isang tanyag na chef sa lungsod ng Paris. Kung hindi mo kilala ang Pixar na siyang nag produce ng pelikula ay tiyak na mind rape ka na sa kakaisip kung paano nila nagawang blockbuster ang ganitong klaseng kuwento.

Kumpara sa ibang Pixar films, mas serious ang overall tone ng Ratatouille. Sa 110 minutes na runtime nito ay dalawang beses lang ata ako natawa, witty sana ang mga jokes at maganda ang slapstick timing, pero madali itong natatakpan ng tearjerker moments. Naglalaman din ito ng comical violence at subtle sexual innuendos para sa mga mas mature na audience, pero hindi mo ito agad mapapansin kung isa kang bulag.

Isang obra maestra ang pelikula pagdating sa audio at visual presentation, magmula sa animation hanggang sa voice acting, lahat top-notch. Idagdag mo pa ang natatanging ambiance ng Paris at siguradong madadala ka ng iyong imahinasyon sa ibang mundo.

Kasabay ng matingkad na art direction ay ang malalim na mensahe na nais ihatid ng direktor sa kanyang mga manonood. Ipinagdidiinan kasi nito ang hindi pagiging hadlang ng pisikal na anyo at pinagmulan sa pagpapaunlad ng sariling talento. Kaya kung ikaw si Splinter o Mickey Mouse ay huwag kang mahihiyang makisalamuha sa tao.

Sa huli, ay nag enjoy naman ako at muling nabuhay ang pagkahilig sa mga animation films. Pero kung ako ang papapiliin, hindi daga ang gagawin kong simbolo para sa pelikula, mas aakma siguro kung ipis ang ginawa nilang bida. Hindi kasi masyadong naipakita ang kaibahan ng tao sa daga, dahil kung tutuusin ay mukhang mas malinis at presentable pa ang mga daga sa pelikula kaysa sa employees ng ilang fast food chains sa Metro Manila.

 

Technorati Profile

Claimed my blog for technorati, hoping na madagdagan ang traffic sa pag susubmit ng kalat ko sa blog directories. Magpapadala daw sila ng gagamba kaya kailangan kong i post ang link na nasa itaas.

 

Clickity-click.

Ilang buwan na rin pala ang nakakalipas ng huli akong magsulat sa tabulas, bukod kasi sa pagsabog ng computer ay nawalan din ako ng oras at interes dahil sa mga nagdaang problema.

Muli kong binasa ang ilan sa aking entrada at napansin 'ko na karamihan pala sa mga ito ay patutsada sa kung gaano ako katamad na tao. Dahil nga ito ang una kong isusulat pagkalipas ng apat na buwan, gusto kong baguhin ang thema.

Balik tayo sa sumabog kong computer. Pagkalipas ng anim na taon at isang buwan na serbisyo ay tuluyan na itong nagpaalam. Sa di malamang kadahilanan ay bigla na lang itong nagpaputok habang nanonood ako ng paboritong programa sa internet. Marahil ay hindi nito kinaya ang 'aksyon' ng pelikula. Pupurihin 'ko na sana ang 'makatotohanang' special effects nang biglang mangamoy bakal na sunog. Bumigay na pala ang power supply at hindi 'ko alam kung ano pang piyesa ang dinamay nito. Resulta siguro ng 24/7.

Kasabay ng pagpanaw, ay dumating naman ang pinakahihintay kong cellphone. Halos dalawang taon din akong naging hustler sa pakiramdaman, dahil nang madukot ang una kong telepono ay hindi na ako muling binilhan. Ignorante ulit ako sa paggamit at muntik madepress nang hindi mag reply ang textmate na si 2366. Pero ayos lang, andyan pa naman si 1515.

Nagkalat ang mga multimedia phones ngayon. Isa sa pinakamagara ay ang Iphone ng Apple na may 3.5 in. liquid crystal display, 2.0 megapixel camera, touch screen interface, web connectivity, customized ringtones at visual voicemail, hindi rin naman pahuhuli ang Symbian phones ng Nokia na may high-speed wireless support tulad ng 3G, HSDPA, at Wireless LAN.

Pero wala itong kinalaman sa bago kong telepono.

Masarap siguro mag may-ari ng isang high-end multimedia phone, pero hindi na ata praktikal ang gumastos ng 40,000 pesos para lang sa isang telepono. Nandiyan naman ang mp3 player para sa mga usong kanta, ang computer para mag email, ang camera para kumuha ng litrato at ang brickgame para sa games.

Nalaman ko na hindi pala ako ang nag-iisang gifted sa klasrum, dahil 1/4 lang ng klase ang pumasa sa midterms.

Walang pasok ngayon, hindi ko alam kung bakit. Pakiramdam ko tuloy ay nakikiluksa ang buong Pilipinas sa nakuha naming mga grado.

Nakakainis pa at sinalubong na naman ako kahapon nung grupo ng mga estudyanteng nagbebenta ng ballpen with retractable calender, at himala naging fifty pesos na lang ang tindang "murang" ballpen. Ewan ko kung guni-guni ko lang ba yung seventy-five pesos o nabasa nila ang entry ko.

Nakakapag-init sila ng ulo, hindi dahil sa naiinis ako sa mga pagmumukha nila pero dahil pinapaalala nila kung gaano ako ka-gagong estudyante.
Madalas ko silang makita, halos araw-araw. Para silang mga gutom na langgam na naghihintay ng isang matamis na pagkakataong makabenta. Iniinda ang init, lamig at mga bayolententg reaksyon ng mga taong tulad ko. Nag-sasakripisyo sila para makapag-aral.

Ibang-iba sa sitwasyon ko ngayon.