Nagsimula ang lahat nang nagising ako sa aking kwarto. Sabado, 10:00 na ng umaga, umuulan kaya malamig ang simuy ng hangin. Ang sarap ng gising kahit puyat kagabi. Yes! Walang pasok! Haaay sarap!.

Pero hanggang duon na lang ang hype ng weekends, tuwing umaga lang masarap at ang kabuuan ng araw ay nakakabagot. Hindi ko alam kung bakit pero sa mga ganitong araw nahihirapan akong maghanap ng mapaglilibangan. Pinakamasayang gawain ko na siguro ang magbabad sa harap ng kompyuter, titigan ang monitor o kaya manood ng mga palabas sa bloomberg. Buong linggo ay nasa eskwelahan, sa mga araw na walang pasok, gusto ko sanang maging produktibo. Tumambay sa loob bahay.

Dahil naramdaman ko na espesyal ang araw na ito, naghanap ako ng mga paraan para aliwin ang sarili lalo na’t nabalitaan ko na ngayon daw ang pinakamaswerteng araw sa kasayasayan ng buong mundo.

12:30. Sabi ng mga kaklase ko noong HS days, matino daw ako gumuhit ng mga anime characters. Ang hindi nila alam ay hanggang ulo at mukha lang ang kaya kong iguhit. Kaya pagkatapos ko silang pabilibin sa pagdodrowing ng mukha e binabaling ko ang atensyon nila sa ibang bagay, tulad ng pagkekwento tungkol sa langgam na kumakain ng elepante. Nagiging utak alien kasi ako pagdating sa human anatomy na para bang hindi pa ako nakakita ng katawan ng tao. Kahit na balibaliktarin ko pa ang ballpen sa pagguhit ng katawan, e nagmumukha pa rin itong may scoliosis. Palpak ang balak kong hasain ang talento sa pagguhit.

3:40. Mag-aral ng nihongo. Wala lang, para sikat ka dahil bukod sa panonood ng hilaw na anime ay magkakaroon ka na ng alternatib sa pagpapaimpress ng mga chikakas gamit ang karabaw engrish . Pero dahil internet lang ang medium ko sa pag-aaral ng nasabing lengwahe, walang malinaw na direksyon sa pagtuturo nito. Bukod pa dun, nalaman ko na ang Nihongo pala ay kombinasyon ng tatlong iba’t ibang klase ng skriptura, ang kanji, hiragana at katakana. Hindi ko na binilang kung ilang simbolo mayroon ang bawat skriptura. Magbabasa na lang ako ng table of elements.

5:36. Hapon na. Patapos na ang araw. Napatunayan ko na impossibleng gumaling sa pag-guhit at matuto ng nihongo ng sabay sa loob ng isang araw. Sumubok pa ako ng ilan pang 'small time' na pang-aliw, tulad ng pagtatasa ng lapis habang nakapikit at pag-awit ng imbentong lyrics. Kalokohan pala ang prinsipyong tumambay sa loob ng bahay tuwing sabado dahil wala ka talagang mapapala.

Pero hindi ko yun matatanto kung hindi ko naisipang ilapat ang nilalaman ng utak sa matunog na 'takatak' ng keybord . Nagawa kong lingunin ang walang kwentang pakikibaka sa araw na ito. Para akong naglakbay sa oras.

Masarap palang magsulat, nailalabas mo ang lahat ng iyong saloobin at pwede ka pa magdagdag ng pauso o kaya naman magsinungaling. Kakaiba. Parang may sarili kang mundo. Ikaw ang panginoon ng iyong istorya, pwede kang maging bida o kaya naman gawing katawa-tawa ang iyong pagkatanga. Walang makikialam. Walang makakaalam.

Tingin ko ay swerte nga ang araw na ito.

[balik titig sa monitor]

Alam nyo ba yung pakiramdam na parang ikaw ang pinaka bobo sa buong mundo? Kung saan mukhang lahat ng tao e natatawa sa katangahan mo? Yun ang pakiramdam ko ngayon.

Hindi ko talaga alam kung bakit di ako matuto-tuto sa mga pagkakamali ko, bukas ay midterm exam namin sa Calculus. Mukhang babagsak na naman ako. Punyemas naman kasi yung prof. hindi na-ispoonfed yung lesson, hindi ko tuloy maintindihan. Minsan naiisip ko, ba't walang subject para sa mga tamad? o kaya yung nagtuturo kung paano maging masipag?

Hindi naman kasi lahat e may drive na pag-aralan ang mga konsepto ng ibang tao, lalo na pag hindi naman talaga ito nagagamit pag nagtatrabaho ka na. Tingin ko nga ay naglalaro lang ang edukasyon sa "standards" ng iba.

Ang hirap kasi sa kolehiyo, sa oras na magkamali ka, mamarka na yon sa buong buhay mo. Makakatikim ka ng sermon, panlalait, pagmamaliit at kung ano ano pa. Para kang naging drug-addict sa komunidad na dapat ipa-rehab.

At hindi basta-basta ang pagbangon at pagbabago. Mahirap at mahaba ang proseso at walang kasiguraduhan.

Tulad ng pag-integrate sa derivative ng isang function.

 

 

Matagal tagal ko rin pinagisipan ang sagot sa tanong na ito. Maglaon ay nalaman ko na ang kasagutan ay depende sa kung ano ang pinaniniwalaan ng tinatanong. Kung siya ba ay isang evolutionist o creationist. Pero ano ba talaga ang importansya ng sagot sa nasabing paradox?

Kasalukuyan naming pinag-aaralan sa philosophy ang iba't ibang teorya tungkol sa pinagmulan ng realidad. Maraming philosophers ang nagbuwis ng kanilang buhay para ipaglaban ang sariling paniniwala tungkol sa pinagmulan. Hindi ako politiko, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung anong magandang dulot nito sa tao.

Marami sa atin ay katoliko, pero bakit nagkalat ang mga drug-adik, mamamatay-tao at rapist? Kung mapatunayan nga na likha tayo ng diyos, mag-pari kaya sila bigla? Kung theory of evolution naman ang pagbabasehan, ang unggoy daw ang ninuno ng tao. Kung sakaling ito ay totoo, ano kaya ang magiging relasyon nito sa pamumuhay at pananaw natin ngayon? Bukod sa pagiging magkahawig, sa tingin ko ay wala.

Hindi permanente ang buhay. Marahil patay ka na bago mo pa malaman na galing ka pala sa kawayan. Malaman mo man, ano ang importansya? Hindi na mahalaga kung galing ka sa ibang planeta, anak ni King Kong o sumulpot na lang na parang kabute, dahil sa huli, tao ka pa rin. Ikaw mismo ang humuhulma sa sarili mong katauhan. Ang gagawa ng sariling nakaraan, kasalukayan, at hinaharap. Kaya nakakapagtaka kung bakit hanggang ngayon ay nagtatalo pa rin ang mga atheists at theologists tungkol sa bagay na ito. Bakit hindi na lang natin bigyan importansya ang buhay at makuntento? Tulad ng manok.

 

Ang saya talaga ng araw ko ngayon. Napagpasyahan kasi ng pamilya na kumain sa labas, hindi sa Jollibee, pero sa isang authentic chinese restaurant.

Pagpasok pa lang sa nasabing kainan ay mararamdaman mo na ang authentic chinese ambience. Mula sa mga dekorasyon hanggang sa mga benta nitong pagkain. Mukhang naka-ayon sa Feng-Sui ang lahat at naisipan nilang itapat ang CR sa dining area. Para akong na-teleport sa sentro ng Tsina. Hindi na ako mabibigla kung makita ko si Jackie Chan at Chao Yun-Fat na nag-iisparring sa harap ng counter.

Dahil wala akong kaalam-alam sa pagkaing Intsik maliban sa hamburger, ipanaubaya ko na lang ang pag-order sa kanila. Nagpunta muna ako sa katabing convenience store at umasang may mabibiling katinko ointment para sa makating pusod.

Madami rin palang delicacy ang mga Intsik, hindi ko lang alam kung pasalubong o snacks nila yun, sari-sari kasi ang mga paninda. May salted, dried, fried at sweetened, may mukhang bagoong at may mukhang yema, karamihan pa sa mga ito ay nakasilid sa loob ng bote. candy, prutas, gulay, ulam, preservatives lahat nasa loob ng selyadong bote. Laking dismaya ko ng malamang wala pala silang panindang mga ointments, baka raw malito ang mamimili kung ano ang pagkain at kung ano ang pamahid.

Bumalik na lang ako sa dining area. Handa na raw ang pagkain. Ayos. Gutom na ako.

Masarap naman ang mga pagkain, pero dahil hindi naman talaga kami sanay sa Chinese food, e mas pinili ng pamilya ang mga pagkaing nakasanayan na ng panlasang pinoy. Tulad ng Jiaozi [dumpling], Bali Maki [Chicken BBQ], Hot Pot, at noodles. Meron din naman kaming inorder na medyo exotic. Tulad nung fresh lumpia na may amag after-taste at yung tofu na lasang panis. Sinamahan ito ng isang bowl ng kanin at chopsticks. Hindi talaga ako marunong gumamit ng chopsticks pero dahil gusto kong ma-impress ang chinita sa kaharap na table sinubukan ko itong gamitin . Ayoko na sana ituloy ang kwento, dahil muntik na akong mamatay sa gutom.

Nakakatuwang isipin na kahit na sa isang simpleng eating utensil ay naipapakita ng mga Intsik ang disiplina sa sarili. Importante na meron kang kontrol tuwing gagamit ng chopsticks, hindi sobra, hindi kulang, tamang puwersa.

Ilang beses ding nakipagunahan ang aking bunganga sa mga nalalaglag na kanin, pero sulit ang lahat, dahil sa dalawang minuto na tinagal ko sa paggamit nito ay natutunan kong maging pasensyoso.

"Kakaibang laki, Kakaibang sarap"

Yan ang pinakabagong tagline ng isa sa mga produkto ng KFC. Ewan ko kung ano ang pumapasok sa isipan niyo, pero iisa lang naman ang kahulugan niyan. Mas marami ang maisasalpak mo sa iyong gutom na sikmura.

Marahil gimik nga iyan para mahugot ang atensyon (o imahinasyon) ng mga gutom na pinoy. Mga pakulo. Buy 1 Take 1. Unlimited rice. Bottomless drinks. Libreng laruan. Libreng chicks. Lahat ay pabor sa mamimili.

Marami sa atin ang mahilig sa bargain kung saan in-favor ang exchange. Kanina lang sa grocery ay may free-taste ng Eaji snack dip at Beefy hotdogs, higit bente ang nakitikim, pero wala pa ata sa tatlo ang bumili. Yung iba ay garapalan pa kung makahingi, kulang na lang ay magdala ng pinggan at kanin, hapunan na.

Hindi ko alam kung resulta ba ito ng kahirapan o sadyang mapanlamang lang ang pinoy.

Sana lang ay makaisip rin sila ng pakulo para sa mga "totoong" biktima ng kahirapan. Ano kayang bargain ang mayroon sila?

 

 

As expected bagsak ako sa midterms. Sa mga oras na ito, gusto ko nang maglaho sa mundo o kaya maging anino.

Mahina talaga ako sa math at analyzation, kamote ako sa calculus at circuits. Nakakapagtaka nga kung paano ako nakarating ng 2nd year, samantalang nalilito pa rin ako kung ano ba talaga ni cosx si -sinx.

NEVER pa akong tumama sa mesh at nodal analysis. Lagi akong nagdarasal para sa consideration points. Mayabang na ako pag may naisulat na 1st equation.

Kung bakit ba kasi pinili ko pang maging inhinyero, dapat talaga ay sinunod ko na lang ang instincts ko noon. Ang maging singer.

 

Doo-bidoo bidoo , bi-doo-bidoo
Doo-bidoo bidoo , bi-doo-bidoo

 

 

/rave ends here